İslamın son ve yegane din olduğu, gayrısının batıl hurafeler olduğu aklı başında herkesçe malumdur, ancak inatçı zındıklar hakkı kabul etmezler.

O halde, islam hak olduğu halde niçin şu anda söz sahibi değil? Dersek; cevabı açık ve nettir: İslamı yaşayanlar samimi değilki davaları ayakta dimdik olsun, islam doğru yaşanıp anlatılmıyorki dünya nizam görsün ve milletler halinde islama girsin…

İslamı anlatacağız diye diyalog denen bir yanlışlık ortaya atıldı ve islam ılımlı, hoşgörülü, cihadı olmayan, milletin etlisine sütlüsüne karışmayan bir ahlak manzumesi olarak takdim edilmeye başlandı.

İslamın itikadı var, amelleri var, ceza hukuku da vardır. Bir nizam için neler lazımsa, islamda en âlâsı  ve mükemmeli vardır, zira islam, Allahu teala’nın vahyetmesiyle Peygamberi sallallahu aleyhi ve sellem tarafından açıklanmış ve tatbik edilmiş bir dindir. Asrı saadet bunun örneğidir.

Bizler bu ölçüye razı olmadığımızdan kalkıp kendi başımıza göre bir hayat şekli (demokrasi, laisizm, kapitalizim v.s. gibi) tercih etmeye çalışarak, bir yandan da müslüman olduğumuzu zannedip kabul ederek, güya Allahu teala’nın rızasını kazanacağız ve dünyaya islamı anlatacağız.

İslam kim, sen kimsin! Sen islamın neresindesin? Bir kitabak ta hizaya gel. Kur’anı ve hadisi şerifleri incele, fıkha akaide başvur da ne olduğunu anlarsın. Yine de anlamıyorsan senin işine gelmiyor, hoşuna gitmiyor demektir. Her bulduğunu yiyen, her şeyi kendine mubah gören, her ortamda bulunmaktan sıkılmayan bir kişi, nasıl iyibir müslüman olduğunu iddia edecek. Tamam günah dinden çıkartmaz, ama günahlarda ısrar da kişiyi imanlı bırakmaz mazaallah yolundan saptırır.

Şimdi müslümanın davası olan ilayı kelimetullah üzerinde duralım. İslamın bütün dünyaya ilanıyla birlikte hakim olması davasıdır. Bu, hayal değil bilakis Allahu teala ve Resulünün sallallahu aleyhi ve sellem vaadi ve müjdesidir. Bu hususta bazı rivayetleri zikredeceğiz. Evvela bir ayeti kerime meali:

“Onlarla fitne kalmayıncaya ve din yalnız Allahın (dini) oluncaya kadar savaşın…”

Bu ayeti kerimede bahsedilen fitne, islam dışı fikirler inançlar yaşantı modelleridir. Hepsinin kalkması lazım ki Allahu teala’nın muradı olan, kendi razı olduğu dininin hakim olması gerçekleşsin.

Ebu Ya’la’nın Müsnedi: cilt:9 Sahife: 27

Aişe’den (r.anha), şöyle dediği rivayet edildi: Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Lat ve Uzza’ya ibadet edilmeden gece ve gündüz yok olmayacaktır.”

Dedim ki: Ya Resulellah! Allahu teala’nın şöyle buyurduğunu zannederim: “O Allah ki Resulünü, bütün dinlere üstün kılmak için hidayet ve hak din ile gönderdi, müşrikler istemese de.” Yakında tamam olacak…

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: “Allahu teala’nın dilediği bundan olacak, sonra hoş bir rüzgar gönderir, kalbinde imandan zerre ağırlığı olanının ruhunu alır, diğerleri kalır. Onlarda babalarının dinine dönerler.”

Taberi Tefsiri: cilt: 22 Sahife: 260

“O Allah ki Resulünü, bütün dinlere üstün kılmak için hidayet ve hak din ile gönderdi” ayetiyle, Resulü Muhammedi s.a.v. açık delillerle, hak din olan islam ile gönderdiğini kasdediyor. Onunla halkı kendine davet etti.

“Bütün dinlere galib olsun için”

Onunla bütün dinleri ibtal etmek için, hatta ondan başka din kalmayacaktır. Bu durum, İsa aleyhisselam ininceye kadardır. Deccali öldürecek. O vakitte bütün dinler batıl olur, Allahın dini olan Muhammed’in s.a.v. gönderildiği islam’dan başkası kalmayacak. İslam, bütün dinlere üstün olacaktır.

Bu ayetin tefsirinde Taberide:

Burası, Allahu teala tarafından, Nebisi Muhammed sallallahu aleyhi ve selleme, Hudeybiyye’de anlaşmayı istemeyenlere Mekke’nin ve diğer beldelerin fethedileceğini bildirmedir.

Kurtubi Tefsiri: cilt: 1 Sahife: 75:

Ebu Bekir Sıddık radıyellahu anhu askerini savaşa gönderdiği zaman, Allahu teala’nın dinini izhar hususundaki vaadini onlara bildirirdi, yardım için güven kazansınlar ve yakinen felaha inansınlar diye. Ömer radıyellahu anhu da böyle idi. Fetihler, karada, denizde, doğuda, batıda daim olmakta idi.

“Allah, içinizden iman edip salih ameller işleyenleri, yeryüzünde halifeler yapacağını vaad etmiştir, onlardan evvelkileri halifeler yaptığı gibi.”

Bazı tefsirlerde şöyle der: İslamın galib olmasından, hiçbir dinin kalmayacağı manası anlaşılmaz, belki islam hepsine galib olur ve üstün olur demektir. Ancak zahir görüşte, ahır zamanda islamdan başka din kalmayacağı şeklinde mana verilmiştir.

İmam Mücahid r.a derki: Bu durum, İsa’nın a.s. indiği vakittedir. Yeryüzünde islamdan başka din kalmayacaktır.

Ebu Hureyre’de r.a. aynı şekilde, İsa’nın çıkışıyla olacaktır, demiştir. O vakitte hiçbir kafir kalmayacak, hepsi müslüman olacaktır, demiştir.

Bu ve benzeri vaadlerle müjdelenen islam alemi, asırlarca 3 kıtada at koşturdu, at sırtından inmediler, cihada devam ederek islamı en ücra köşelere kadar taşıdılar, fakat islamın hakimiyyeti 10 milyon km karede hasıl oldu. Daha sonra yıkılış dönemi başladı ve bu gün olduğumuz rezil hale geldik. Cihad şuuru kalmadı, ilme değer verilmiyor, ibadetler nefsin hevasına uymuş, ihlas yok, bereket yok, huzur yok.

Kur’an içimizde olduğu halde onun bereketinden istifade edemiyoruz, mahrum olduk. Bu yüzden bizleri şikayet edecek. Müslümanların ekserisi Kur’an okumayı bilmiyor, abdesti ve namazı ne halde belli değil. İslami cemaatler denen toplu luklar da işi ticarete menfaate döktüler. Kim daha fazla yardım ederse, o itibarlı ve söz sahibi yapılıyor, ilim ehli susturulmuş. Konuşanları da cahil zenginlerin veya makam sahiplerinin keyfine göre konuşuyor.

Bu kötü halden çıkmanın çaresi var. Bu ümmetin evvelini ateşe düşmekten, kavga ve küfürden kurtaran Kur’an, içimizde ve elimizdedir. Onları kurtardığı gibi bizleri de kurtarır, o güç, Kur’anda vardır ve kıyamete kadar devam edecektir.

“Şu Kur’an bir takım kavimleri aziz eder, bir takımlarını da zelil eder.” Buyrulmuştur.

Allahu teala rızasından bizleri ayırmasın, sünneti seniyyeye ittibaya muvaffak eylesin…Âmîn!

 Ehl-i Sünnet'i diğerlerinden ayıran hususiyetlerin neler olduğunu bilmenin en kestirme yolu Sahabe'ye bakmaktır. Sahabe neye nasıl inanmış ve neyi nasıl yapmışsa, o hususlarda onlar gibi davranmak Ehl-i Sünnet'in ayırt edici vasfıdır.

Daha önce de değişik vesilelerle ifade etmeye çalıştığım gibi, Mu'tezile'nin bir kısmı ve Haricîler dışında hiçbir fırka bir kurum olarak Sünnet'i toptan inkâr ve reddetmemiştir. Ancak bu durumun onları "Sünnet Ehli" yapmaya yetmediğine dikkat edilmelidir.

Günümüzde de bir kısım çevreler Sünnet'i bir kurum olarak toptan reddetmediklerini söylemektedir. Ancak onlar da tıpkı selefleri gibi, "Fakat..." diye başlayıp arkasından getirdikleri kayıt ve şartlarla Ehl-i Sünnet'ten farklı düşündüklerini ortaya koymaktadır. Gerek Sünnet olmadan İslam'ın gerçek anlamda yaşanamayacağı gerçeğinin kendisini dayatmasından, gerekse "suret-i haktan görünme" endişesinden kaynaklanan bu ikiyüzlü tavır, Sünnet'e mesafeli duranlar için aynı zamanda bir "samimiyet" problemini de gündeme getirmektedir.

Meselenin mihverini, hadisle sabit hususların itikad umdesi olarak telakki ve imanın konusu edilip edilmediği sorusu oluşturmaktadır. Bunların başında kıyamet alametleri (Deccal'ın zuhuru, Hz. İsa'nın nüzulü, güneşin batıdan doğması...) ile ahiret ahvaline ilişkin hususlar (kabir azabı, sırat, mizan, şefaat, Allah Teala'nın mü'minler tarafından görülmesi...) gelmektedir. Bütün bu hususlardaki rivayetlerin haber-i vahid kategorisinden daha yukarıda yer aldığına ve bu sebeple itikad kitaplarına girdiğine dikkat edilmelidir.

Herhangi bir kimsenin Ehl-i Sünnet olup olmadığını öğrenmek isteyenler, bu hususlardaki yaklaşımına bakmalıdır. Bütün bu hususlara inandığını tereddütsüz bir şekilde söyleyen Ehl-i Sünnet, "Bunlar hadislerle sabittir, ilgili hadislerse kesinlik ifade etmez..." gibi bildik tavırları sergileyenlerse ehl-i bid'attır!

Bir kimsenin Ehl-i Sünnet olup olmadığını tesbit etmenin bir diğer yolu da Sahabe hakkındaki tavrına/görüşüne bakmaktır. Şu veya bu mülahazayla Sahabe hakkında olumsuz şeyler söyleyen, Sahabe arasında cereyan etmiş hadiseler konusunda ölçüsüz tavır takınan ve bir kısım sahabîlerin güvenilmez oldukları anlamına gelen iddialar ileri süren kimsenin Ehl-i Sünnet'le bir ilişkisi yoktur. Sahabe'nin udul kabul edilmesi Ehl-i Sünnet'i diğerlerinden ayıran en önemli hususlar arasında yer alır. Bu gerçeğe ister "ilmî/akademik araştırma" görüntüsü altında, isterse mezhebî mülahazalarla mesafeli duranların konumunu teşhiste tereddüde mahal yoktur.

Hadisler ve Sahabe konusundaki tavır, bir bütün olarak "Din" telakkisine de dolaysız biçimde yansıyacağından, başta Kur'an'ın anlaşılması olmak üzere İslam'ın kaynak, kavram ve kurumlarıyla ilgili olarak bütünüyle farklı, Ehl-i Sünnet dışı bir tavır söz konusu olmaktadır.

Günümüzde özellikle gençlerin zihnini bulandıran ve bu hususta tereddüt oluşturan bir kısım noktalar vardır. Bunların başında, hadisler ve Sahabe hakkında ilmî/akademik araştırma adı altında yapılan çalışmalar gelmektedir. Bu çalışmalarda iddiaların, herhangi bir mezhebî terim kullanmadan ileri sürüldüğü malumdur. "Bu meselede falanca mezhebin görüşü şudur" gibi yönlendirmelerin, zihinlerde o meselenin mahiyeti hakkında doğrudan bir kanaat oluşturacağını bildikleri için, kimlerin görüşünü dile getirdiklerinden bahsetmezler. Bir de "Ümmet'in birliği" meselesini önemsiyor görüntüsü vererek, meseleleri, Ehl-i Sünnet vurgusu yapmak "mezhepçilik"miş gibi takdim etmeye özen gösterirler.

Bu kimselerin aramızda bulunması, bizimle aynı safta yer alıp aynı imamın arkasında namaz kılmaları yahut yerel ve küresel ölçekte Ümmet'in meseleleriyle ilgilenmeleri onları ehl-i bid'at olmaktan çıkarmaz. Tarih içinde de aynı durumun mevcut olduğunu bilmek bu noktada önemlidir. Ümmet'in problemleriyle ilgilenmeyen bir Haricî veya Mu'tezilî düşünmek mümkün değildir. En azından fırkaların geneli itibariyle durum böyledir. Ancak bu durumun onları bid'at ehli olmaktan çıkarmadığı gibi, bugünkü haleflerini de aynı kategoride yer almaktan çıkarmayacağı bilinmelidir. Dolayısıyla itikadı öğrenilmek istenen kişinin ameline bakmanın aldatıcı olacağı hatırdan çıkarılmamalıdır.

Burada meselenin bir başka boyutu daha var: Ehl-i Sünnet olduğunu söyleyen bir kısım çevrelerin küresel emperyalizm, ekonomik ve kültürel işgal, sömürü... gibi Ümmet-i Muhammed'in maruz bulunduğu tehdit ve tehlikeler sanki onların meselesi değilmiş gibi bir tavır takınmasını da Ehl-i Sünnet hassasiyetiyle bağdaştırmak mümkün değildir. Günümüzde "Ehl-i Sünnet" kavramının ve duruşunun özellikle genç kuşaklar nezdinde örselenmesi, yıpratılması ve içinin boşaltılması bu çevrelerin sebebiyet verdiği arızalar olarak kaydedilmelidir.

Ehl-i Sünnet olmanın üzerimize hem itikad, hem de amel, eylem, zihniyet ve tutum/duruş olarak yüklediği mükellefiyetler bir bütün olarak anlaşılmak ve hayata aktarılmak durumundadır. Aksi durumda, mutlaka arızalı yapılar ortaya çıkacaktır/çıkmaktadır...

Dr. Ebubekir Sifil