Türkiye Hahambaşı'nın bu sözleri çok konuşulacak!

SURİYE'DEKİ YAHUDİ CEMAATİ…
İftar programında Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad ile tokalaşan Haleva, Esad'ı ‘iyi' olarak tanımladı. Haleva, Esad ile tanıştırıldıktan sonra Esad'ın kendisine, “Suriye'de bir Yahudi cemaati olduğunu biliyorsunuz” söylediğini, kendisinin de “Evet biliyorum. Oradaki cemaatin ihtiyaçlarını biz karşılıyoruz” dediğini söyledi.

KONUŞTUKÇA, DAHA İYİ GEÇİNİYORSUNUZ
Esad'ın iyi biri olduğunu söyleyen Haleva, “Bizler hepimiz insanız. İnsanlar kendi aralarında konuştuklarında ve problemlerini bir masada ortaya döktüklerinde daha iyi geçiniyorsunuz. Herkesin birbirine kulak vermesi gerektiğine dair bir istek var” dedi.

“SİYONİST PRENSİPLERİMİ İHLAL ETMEDİM”
Haleva, kendisinin dini bir lider olarak politik meselelerin dışında tuttuğunu kaydederek, “Türkiye Başbakanı beni çağırdı ve ben de gittim. Ben oraya Türkiye'nin bir temsilcisi olarak gittim. Bu bir politik mesele değil ve benim Siyonist prensiplerimi ihlal ettiğim anlamına gelmez. Ben ona (Esad'a) barış istediğimizi ve İsrail'le barış yapmalarını istedim” dedi.

Elbette istisnalar bir yana bırakılırsa hanımlar için en rahat yer evleridir, çocuklarının yanıdır. Bir kısım insanlar bu tesbitlere de karşı çıkıp, “Kimse kadınları eve kapatamaz! Burası ‘komşu ülkelerimiz’ gibi değildir!” diyebilir. Tabiî ki dilin kemiği yoktur ve insanlar düşüncelerini ifade etmekte hür olmalıdırlar. Fakat bu itirazlar Türkiye, dünya ve yaradılış gerçekleriyle ne ölçede örtüşüyor? “Hanımların yeri, evi, çocuklarının yanı olmalıdır” tesbitini, “Hanımlar evlerine kapansın” şeklinde anlamanın da gereği yok. Geniş anlamıyla ‘çocuk yetiştirmek’ basit bir iş midir ki, ‘anneler çocuklarının yanında olsun’u bazıları ‘kadınlara hakaret’ olarak anlamak istiyor? Herkes kabul eder ki; çocuk yetiştirmek, mutlu ve huzurlu bir aile yuvası kurmak ve onu devam ettirebilmek dünyanın en zor, zahmetli ve aynı zamanda o derece de önemli bir ‘iş’idir. “Hanımlar çocuklarını eğitsin, onlarla ilgilensin” teklifine tepki gösterilmesini anlamak mümkün değil. Meselâ, çocuğu olan bir hanım niçin kendi çocuğunun eğitimini ‘ücreti mukabilinde çalışan bir bakıcı’ya bırakıp da ‘ekmek parası peşinde’ koşsun?

İstisnaları bir yana bırakırsak, ‘hanımların evinde olması’ fıtrata daha uygun olan tavırdır. Aksini iddia etmek, Türkiye ve dünya gerçeklerini inkâr anlamına gelir.

Hepimiz biliyoruz ki, zaman zaman gündeme gelen “hanımlar için ayrı otobüs ihdas edilsin” talepleri bazı çevrelerden ciddî tepki alan ve ‘darbe’ye bahane edilen konulardan biridir. ‘Yanlışlıkla’ bir belediye böyle bir uygulamaya imza atsa, emin olun ki hemen bir ‘andıç’ bile yayınlanır. Bununla da kalmaz, ‘büyük gazete’ ve TV’lerde günlerce, bıktırırcasına haber konusu yapılır. Çoğunlukla da bu adımı atan belediyeler özür beyan ederek bu uygulamadan vazgeçer.

Türkiye’de darbelere bahane edilebilen bir konu, başka ülkelerde ‘ihtiyaç’ olarak görülüyor ve gereği de yapılıyor. Bunun son örneği geçenlerde Japonya’da sergilendi. Başşehir Tokyo’da daha önce başlatılan “sadece hanımlara özel vagon”lardan sonra şimdi de bir adım daha atılarak “sadece erkeklere özel vagon” uygulaması isteniyormuş. Dikkat edelim: Hanımlar için zaten böyle bir uygulama var.

‘Taciz’den bıkan kadınlar daha önce böyle bir talepte bulunmuşlar ve ‘insana değer veren’ idareciler bu talepleri yerine getirmiş, hanımlar için özel ve ayrı vagonlar tahsis etmiş.

Şimdi de ‘taciz iftirası’ndan korkan ve bıkan erkekler, sadece erkeklerin binebileceği özel vagonlar istiyormuş. (Yeni Asya, 18 Haziran 2009) Bu talep sebebiyle Japonya ‘geri’ gitmediği gibi, irtica da hortlamamış, ilke ve inkılaplar da elden gitmemiş. Üstelik Japon ana muhalefet partisi de bu talebe karşı çıkmamış! Çıkmış olsaydı her halde duyulurdu.