İsa (a.s.)' ın durumu İmamı Azam El Küfî'nin durumu gibidir. Zira o (İmamı Azam) takva, vera ve sünneti se-niyyeye iltibası sayesinde, ictihad ve istinbatta o dereceye ulaştı ki sonra gelenler onu anlamaktan acizdirler. Onun içtihadlarını derin manalara dikkat ettiği için kitab ve sünnete muhalif zannettiler. Onu ve adamlarını (talebeleri, mezhebindeki müçtehidleri) görüş ashabı (kendi görüşün benimseyenler) zannederler. Bunlar İmamı A'zam'ın ilminin ve dirayetinin hakikatından haberdar olamadıkları için böyle söylediler. Yalnızca İmam Şafiî (r.a.) imamı A'zamın fikıhtaki inceleğinden bir nebze anlamıştır. Çünkü şöyle buyurdu: “İnsanların hepsi fıkıhta imamın îyali (Aile efradı)dir.” Yazıklar olsun kısa görüşlülere ki; kendi görüşlerinin noksanlığını, başkasına nisbet etmek cür'etini gösterirler.

Eşyanın hakikatleri sabit tir, bunlarla (sabit olduğu ile) alakalı ilim tahakkuk edicidir. Bu, Sofestaiyye'nin hılafı nadır.
      Mahlukat için ilmin sebebleri üçtür.
1-Sağlam hisler. 2- Sadık haber. 3- Akıl.
      Hisler beş tanedir. İşitmek-Görmek-Kokla mak-Tadmak-Dokunmak. 

      Bunlardan her bir hassa ile, o hassa ne için vaz' edilmiş ise o şey üzerine vakıf olunur. 

      Haberi sâdık iki kısımdır. Birisi haberi mütevâtirdir. Bu, yalan üzerine ittifakları tasav vur olunamayan bir topluluğun lisanları üzere sabit olan haberdir. 

Bu, zaruri ilmi gerek tiricidir.  Eski zamanlarda yaşayan sultanları bilmek, uzak beldeleri (bilmek) gibi.   İkinci nevi, mucize ile kuvvetlendirilmiş Peygamberin haberidir.   Bu, istidlâli ilmi gerektirir.   Bununla sabit olan ilim yakin ve sebatta, zaruret ile sabit olan ilme benzer.